سارا دوست نزدیک و عزیز من بود. اینها رو از لحاظ روح مرده پرستیمون نمی گم، کسی که بارها بعدازظهرها درست بعد از برگشتن از بخش، وقتی همه خوابند، باهاش چایی بخوری حتمن آدم نزدیکیه. سارا مرد و هیچ وقت اون قراری که قرار بود بذاریم نرسید ومن نتونستم هدیه تولدش رو حتی بهش بدم. سارا مرد و من هنوز باورم نمی شه که اون همه زحمت کشید و به معنای کلمه جون کند و حتی فرصت نکرد به چیزهایی که دوس داشت نزدیک بشه. سارا الان تو خاکه، دو هفته ست که تو خاکه. یعنی الان موهای بلند و سیاهش هنوز افشونند دور اون صورت قشنگ؟ تو این دو هفته مث بچه ها دلم خواسته سارا رو تو یه پیراهن سفید سفید تصور کنم که موهاش رو افشون افشون کرده و دیگه نگران نیس، دیگه غصه مامانش رو نمی خوره، دیگه با ضربه به کفلهاش نمی زنه که ببین چقد چاقم من، دیگه نگران تخصص نیس، نگران پولدار شدن نیس، نگران هیچی نیس اصلن، فقط می خنده.

کاش همه چی به همین راحتی پاک می شد. خداحافظتون باشه.